Chiny to region historyczno-kulturowy w Azji, będący jedną z najstarszych cywilizacji. Zamieszkany przez wiele narodów i grup etnicznych, z których największą są Chińczycy Han. W węższym znaczeniu terminu Chiny używa się w odniesieniu do współczesnej Chińskiej Republiki Ludowej. Pretensje do reprezentowania chińskiej państwowości rości sobie jednak również Republika Chińska, czyli Tajwan lub Chińskie Tajpej.. Wywarła znaczny wpływ na kulturę krajów sąsiednich: Korei, Japonii, Wietnamu i Mongolii. Chiny są też ojczyzną bogatej tradycji muzycznej, teatralnej, literackiej i
Pekin to stolica Chińskiej Republiki Ludowej oraz jedno z czterech miast wydzielonych, podlegające bezpośrednio władzom kraju. Od północy, zachodu i południa graniczy z prowincją Hebei, a od wschodu z miastem wydzielonym Tiencin.Pekin jest drugim, po Szanghaju, miastem Chińskiej Republiki Ludowej pod względem liczby ludności. Miasto wydzielone o powierzchni 16 411 km² liczyło w 2015 roku ok. 21,7 mln mieszkańców.Miasto pełni funkcję największego ośrodka politycznego, oświatowego i kulturalnego kraju. Wielki ośrodek gospodarczy z rozwiniętym przemysłem maszynowym, samochodowym, taboru kolejowego, elektronicznym, chemicznym, rafineryjnym, spożywczym, włókienniczym oraz hutnictwem żelaza. Krzyżują się tu ważne linie kolejowe i drogi samochodowe.
W piśmie chińskim zazwyczaj nie oddaje się różnic w wymowie, tj. zapis jest identyczny, ale jego wymowa może się bardzo różnić w zależności od mowy danego użytkownika. Poszczególne lekty mogą być nawet wzajemnie niezrozumiałe. Ethnologue wyróżnia w obrębie makrojęzyka kilkanaście języków chińskich. To jeden z najtrudniejszych języków świata. Może kiedyś się go naucze?… albo chociaż odwiedzę Chiny.
Mimo wielu cech wspólnych (np. duża ilość warzyw), między regionami Chin występują bardzo duże różnice pod względem używanych składników, przypraw oraz sposobów przyrządzania. Wyróżnić można różne odmiany kuchni chińskiej. Kuchnia północnych Chin, oparta na tradycjach kulinarnych prowincji. Chiny to przede wszystkim ryż. Marzę o spróbowaniu prawdziwej chińskiej potrawy.
Tradycyjny system wierzeń kontynuowany był przez większość dynastii chińskich od czasów dynastii Shang (1766 p.n.e.) do upadku ostatniej dynastii Qing w 1911. System ten opierał się na kulcie najwyższego bóstwa Shangdi lub bóstwa Niebios. Kult ten miał cechy monoteizmu – najwyższe bóstwo było siłą wszechmocną, nie miało formy cielesnej. Konfucjusz wierzył, że nie da się oszukać najwyższego bóstwa, to ono kieruje życiem ludzi, ich relacjami, ustala zasady, którymi należy kierować się w życiu. Jednakże musimy pamiętać, że nie był to system monoteistyczny, istniało wiele pomniejszych bogów i bożków, a także bóstw lokalnych, które były czczone równorzędnie z Shangdi.